1795–1806 · Brak państwa polskiego
Polska wymazana z mapy
Trzeci rozbiór likwiduje Rzeczpospolitą. Przez 123 lata Polska nie istnieje jako niepodległe państwo — istnieje jako język, Kościół, literatura i kolejne powstania. W 1797 roku Legiony Polskie we Włoszech śpiewają pieśń, która zostanie hymnem narodowym.
Ludność
- ok. 14 000 000 (szacunek, ±1 500 000) — Ludność wszystkich ziem dawnej Rzeczypospolitej — tych z 1772 roku łącznie z zabranymi w trzech rozbiorach — podzielona między trzech zaborców.
Władcy i przywódcy
- 1764–1795 Stanisław August Poniatowski — ostatni król Polski monarcha
- 1772–1796 Katarzyna II — caryca Rosji — zaborczyni zaborca / okupant
- 1786–1797 Fryderyk Wilhelm II — król Prus — zaborca zaborca / okupant
- 1792–1835 Franciszek II — cesarz rzymski, od 1804 cesarz Austrii — zaborca zaborca / okupant
- 1796–1801 Paweł I — cesarz Rosji — zaborca zaborca / okupant
- 1797–1840 Fryderyk Wilhelm III — król Prus — zaborca zaborca / okupant
- 1801–1814 Aleksander I — cesarz Rosji — zaborca zaborca / okupant
Wydarzenia
- 1795III rozbiór Polski 24 października, 25 listopada utrata
Trzeci rozbiór likwiduje państwo w całości; dwa lata później konwencja petersburska zobowiązuje sygnatariuszy do wymazania samej nazwy Królestwa Polskiego z ich tytulatury. Zaczyna się 123 lata niewoli: niepodległe państwo polskie wróci dopiero w 1918 roku.
Wojny, powstania i procesy
- 1797–1807Legiony Polskie we Włoszech wojna
Jan Henryk Dąbrowski tworzy w Lombardii polskie legiony u boku Francji; w ich obozie powstaje Mazurek Dąbrowskiego. Walczą we Włoszech i nad Renem, część ginie na San Domingo, a ich żołnierze staną się kadrą armii Księstwa Warszawskiego.
- 1806–1813Wojny Księstwa Warszawskiego wojna
Od powstania wielkopolskiego w 1806 roku Polacy walczą u boku Napoleona. W 1809 roku armia Księstwa broni się pod Raszynem i zajmuje Galicję, w 1812 roku blisko sto tysięcy Polaków idzie na Moskwę. Klęska w Rosji kończy Księstwo; Poniatowski ginie pod Lipskiem.
Postacie epoki
- 1770–1861 Adam Jerzy Czartoryski — minister spraw zagranicznych Rosji, potem przywódca emigracji z Hotelu Lambert